Tweede paasdag 5 april

Om 9 uur vertrokken uit sheffield, nu ging het veel sneller omdat het licht was en in het donker mag je maar ongeveer 60 km rijden met het oog op overstekend wild.
In het nationalpark Cradle Mountain, dat op de de lijst van werelderfgoed staat gingen we wandelen. We deden een wandeling van 3 uur, die langs het Crater Lake ging, toen omhoog naar 1200 meeter, naar Marion's Look out, waar je een mooi uitzicht op de Cradle Mountain hebt. De Cradle is 1545 meter, daar had Leonie graag naar toe gewild. Maar die tocht duurt 6 tot 8 uur, dat zag ik echt niet zitten, ook omdat je daarna weer de auto in moet naar het volgende hotel. Maar het was prachtig! De Cradle Mountain heet zo, omdat het een "lange" berg is, met 2 pieken met daartussen een inham in de vorm van een kribbe (cradle).
Flink klimmen, maar het was de moeite waard! Terug ging de tocht langs de Wombat Pool, geen wombat gezien, wel aan het begin van de wandeling trouwens, maar het meertje was zó mooi! Heel helder, met ook nog een stukje rode ondergrond, fantastisch!



Om drie uur weer gaan rijden, eerst weer naar Sheffield, daar cappu gedornken met pie(echt Engels, we vonden het heel machtig) en toen naar Launceston gereden.Onderweg bij een Raspberry farm nog frambozen gekocht, heerlijk!

In Launceston heb ik voor het eerst in een backpackers hotel geslapen. We hadden wel een kamer voor onszelf, met een tweepersoons en een eenpersoons bed. Dat hebben we vaker gehad, maar wij kruipen altijd samen in het tweepersoons.
Op het moment dat we naar buiten gingen om bij McDonalds van het wireless internet gebruik te maken, trof Leonie een bekende, een meisje van haar studie. Ze komt uit nederland en heeft in Arnhem gewoond.Ze heet Renate en we hebben aangeboden dat ze bij ons op de kamer kon slapen en dat heeft ze gedaan. Was heel gezellig en zo heb ik ook nog het echte backpacken aan den lijve ondervonden. Zo'n hotel heeft allerlei faciliteiten: er waren 2 keukens waar de gasten zelf hun eten kunnen koken en ook kunnen wassen.


Het hotel heette Arts House, er hing wat kunst aan de muur. Het staat in een buitenwijk van launceston. Het straatje waar ik de auto parkeerde heet Balaclava street, grappig want de wijk in Melbourne waar Leonie woont, heet ook Balaclava. Er stonden daar zulke leuke huisjes!

vrijdag,2, zaterdag 3 en zondag 4 april

Goede vrijdag 2 april

Gisteravond overnacht in St Helens. Ik ging om 21.15 naar bed en sliep zodra ik het kussen raakte. Om 3 uur nog een keer uit bed geweest en daarna weer geslapen tot 8.15 uur.
Leonie zat me behoorlijk achter de vodden en om 9.30 vertokken we weer. Op weg naar Bicheno, waar Leonie ging duiken. Onderweg uitgestapt bij Elephant’s pass, in het bos met mooi uitzicht vanuit een steile heuvel.
Om 11.30 cappuccino gedronken in bicheno en toen op naar de duikschool. De foto’s doen de rest!
Daarna naar Freycinet’s national park gereden. Daar eerst een kleine wandeling gemaakt naar de vuurtoren. Toen eerst een hotel gezocht, want vanwege de Pasen is het druk.
Nou op de eerste de beste lokatie lukte het al: we zitten op een camping in een soort houten chalet, en daar is weer een caravan aangeplakt. Er is slaapplaats voor 5 personen, dus vannacht slapen we voor het eerst apart! Er is een ruime woonkamer en Leonie zit lekker tv te kijken: een oude versie van
Round the World in 80 days.
Zodra we de camping hadden geboekt, zijn we weer terug naar het park gegaan en zijn naar the Sleepy Bay gewandeld. Prachtig!!! Zie de foto’s.
Daarna lekker gegeten in het centrum van het dorp Cole’s Bay (“town centre”) niet te hard rijden of je bent er door. De naam van het dorp is van Silas Cole, een Engelsman die op 22-jarige leeftijd veroordeeld werd tot verbanning hier naar toe omdat hij spek en appels had gestolen. In augustus 1842 vertrokken en in november gearriveerd. In 1852 zat zijn straf erop. Hij is getrouwd met een Engelse en ze kregen 10 kinderen. Hij was ambachtsman en is belangrijk geweest voor dit dorp. Er wonen nog steeds mensen die Cole heten.
Ons huisje heeft een veranda, je hoort de zee.

Zaterdag 3 april
Ik schrijf dit verhaal op tweede paasdag, 6.30 uur. Leonie ligt nog lekker te slapen.
Vrijdagavond om 11 uur naar bed maar ik heb heel slecht geslapen, mijn ingewanden waren heel onrustig. Ik moest elk uur bijna plassen, tussen 1 en 4 uur. Maar waarschijnlijk ook door alle indrukken die ik te verwerken had. Maar ik had ook een mooi boek: Haar naam was Sarah van Tatiana de Rosnay, speelt in de Tweede Wereldoorlog in parijs, gaat over de deportatie van de joden.
Weer op tijd vertrokken. Boodschappen gedaan, ontbijtje gekocht bij de bakker en opgegeten op het strand , getankt en weer verder. Op naar Hobart.
Het was 140 km. In Hobart door de stad gewandeld, naar het Information Centre geweest. Het was er heel druk, allemaal mensen die voor de Pasen aan het shoppen waren. Wij vonden het maar niks.
In het Inf Centr ideeën gekregen waar we naar toe wilden en toen weer de auto in.
We wilden naar een volgend national park. We waren er om een uur of 4. Eerst naar een wildlife sanctuary waar we emoe’s, TASMANIAN DEVILS, wallabees, kangaroes, wombats en in het water een plathypus (vogelbekdier) gezien hebben.
Toen eerst een hotel gezocht, eerst bij een soort caravanparkje geweest maar dat kostte 120 dollar, vonden we te duur. Ietsjes verder was het national Park hotel, wij daar naar toe.
Heel ouderwets, heel sober, maar hele vriendelijke mensen. Het was 5 uur, dus wij eerst naar het Mount Field National Park, een rainforest, met hele hoge bomen (tail trees walk), een schitterende waterval en hele grote varens, en prachtige kleuren groen.
Om 18.30 “moesten” we in het hotel zijn voor diner. Goed gegeten, we mochten van de eigenaar op zijn computer even onze email checken. Het was echt een schat van een man.

Zondag 4 april.
De klok was verzet naar wintertijd, dus een uur terug. We werden pas om 8.15 wakker, maar dankzij de wintertijd gingen we toch al om 9 uur op pad. Op naar Lake St Clair, het diepste meer van Tasmanië (176 meter diep) en onderdeel van het Cradle Mountain Park.
Het ladschap was wat “lieflijker”, meer heuvelachtig en omdat er overal hoge, smalle populieren staan die aan cypressen doen denken, leek het een beetje op toscane!
Hele mooie route, langs prachtige rivieren en meren.
Bij Lake St Clair gewandeld van 11 tot 14 uur, een stukje aboriginal route ( met de oorspronkelijke begroeiingA), een stukje plathypus bay, langs het meer waar de vogelbekdieren zitten, maar ze waren er nu niet en toen naar Kenny’s Lodge waar we lekkere cappu dronken met een sandwich.
Toen weer verder, via Queenstown, Tulla naar St Cradle. We kwamen er om 19 uur maar allebei de hotels waren vol. Toen moesten we 50 km naar Sheffield, in het donker, veel bochten, Leonie heeft gereden gelukkig. Om 20.15 in Sheffield, mooi motel gevonden.
Eten gehaald bij de supermarkt en weer op tijd naar bed!

Verslag van donderdag 1 april

Dit is een foto van het ontbijt< we kregen het 's avonds mee naar onze kamer in het motel. In de meeste hotels zit een klein keukentje bij de kamer met koelkast, toaster en waterkoker.

Witte donderdag 1 april.

Het is hier echt Easter Break, veel mensen zijn vrij t/m maandag of dinsdag.
Om 9.30 vertrokken uit the Duke of Ellington.
Eerst naar de Catarack Gorge, een mooie kloof in Launceston. Gewandeld en om 12 uur vertrokken richting national Park St William. Het is niet ver, maar er zij geen snelwegen, dus het schiet niet op. Wel heel mooi. Het laatste stuk was een gravelweg, dus dat ging nog langzamer.
We hebben kangaroes gezien!!! Levende, maar ook op en langs de weg dode, aangereden dieren. Ik schrik er nog steeds van.
Om 19.30 kwamen we weer in de bewoonde wereld en meteen, voor St Helens zagen we een motel. Ze hadden nog een kamer en we konden er ook eten. Ze bleven nog wat langer open voor ons, want ze sloten om 20 uur.
En om 21.15 ging ik plat!
Heel veel foto’s gemaakt.

Verslag van woensdag 31 maart, de rest volgt

Het is nu 5 april 19 uur en hier verslag van 31 maart:
Verslag van woensdag 31 maart

For the record: het is nu de nacht van woensdag op donderdag 1 april, 2 uur en ik ben klaarwakker. We zijn om 22.30 gaan slapen want we waren moe, maar ik werd wakker om 23.30 en toen weer om 1.30. Leonie ligt lekker te slapen.
Dit geschreven hebbende, ben ik toch weer naar bed gegaan. Om 3 uur nog wakker, daarna in slaap gevallen tot 7.15 uur gelukkig. Het is nu 7.45 uur.

Woensdag:
Om 9 uur de deur uitgegaan (alleen!!!!) en de trein naar het centrum van de stad genomen. Ik had een National geographic boek bij me waar een wandeling in stond. Uitgestapt op station Flinders street aan het Federation Square. Eerst naar het Melbourne visitors centre gegaan en voor volgende week, 8 en 9 april een trip geboekt naar de Great ocean road en het Grampians national park.
Toen begonnen met de wandeling. Via Flinders en Swanston street kwam ik in Collins street, de winkelstraat van Melbourne. In de straat waren hele leuke passages in 19e eeuwse stijl. Want modern en 19e eeuw wisselen elkaar hier af, erg leuk. Er zat een echte ouderwetse Engelse tearoom waar ik om 1015 heerlijke cappuccino met Scones met jam en cream op heb. Ik moest aan Leonie en Rian denken!
Daarna de wandeling vervolgd. Er zijn mooie lantaarns zoals je ze ook in Barcelona ziet. En ik herkende dingen zoals ik ze ook in Rome, Parijs en New York heb gezien. Zo grappig dat je aan de andere kant van de wereld zulke herkenbare dingen ziet, dat maakt het heel vertrouwd. De sfeer is erg prettig. Onderweg zie je voornamelijk oudere mensen in het rood gekleed die informatie geven aan de toeristen. Toen ik het visitors centre binnen ging, werd ik “opgevangen” door zo’n meneer die vroeg waarvoor ik kwam, me een volgnummer gaf en vervolgens wees bij welke balie ik moest zijn.

De wandeling vervolgd, een hele zachte handdoek gekocht in een mooie textielzaak en druiven bij een stalletje. Ik heb zo lopen genieten: er staan hele mooie oude panden, de dure modewinkels gezien, de temperatuur was ideaal. Op een gegeven moment kwam ik langs een heel mooi park en langs musea waaronder het museum voor the history of the modern image of zoiets. Om 11.27 de tein terug genomen want om 13 uur moesten we naar het vliegveld.

Dus: om 13 uur met de trein naar Flinders Street, overgestapt op trein naar Southern Cross station en daar de skybus naar vliegveld Tullamarine.
Op Southern hadden we bij de Starbucks een cappuccino en Leo een Frappuccino gedronken. Staan we klaar om naar de bus te gaan, zegt Leonie: mam waar is je rugzak??? Had ik hem bij de Starbucks laten liggen! Ik terug gerend en toen ik binnen kwam lag ie gewoon op de stoel waar ik hem had achter gelaten. En niemand zei iets, dezelfde mensen zaten er nog en ook het personeel niet, dus of ze het echt niet gezien hebben?
De vlucht naar Tassie duurde maar 45 minuten. Het is fijn dat Leonie een Austalische tel kaart heeft, zij heeft naar de autoverhuur gebeld die ons ophaalde en toen gingen we naar het kantoor voor de formaliteiten en konden we weg. We hebben een Kia Rio, lijkt erg op onze ford Fiesta. Alleen hij is handgeschakeld, dat betekent dus dat je met links moet schakelen en dat de richtingaanwijzer en de knop voor de ruitenwisser anders om zitten! Dan nog links rijden, kun je voorstellen hoe dat gaat?
Het schakelen en linksrijden ging nog wel, maar hoe vaak ik ipv de richtingaanwijzer de ruitenwissers heb aangezet!!!
Daarna ging Leonie rijden en zij had weer problemen met de koppeling en het schakelen. Zij heeft hier al gereden maar dan met automaten.
Het backpackers hotel in Launceston zat vol, we zitten nu in the duke of Ellington. Absoluut niet luxe, maar wel een ruime kamer met eigen douche, toilet op de gang. We hebben weer thais gegeten, nu waren we 50 aus dollars kwijt. Hier heb ik een glas Lindemans Chardonnay gedronken en ze hadden hier lekker water, niet uit de kraan. Kraanwater is hier echt niet lekker!
We ontbijten op de kamer, er staat een klein koelkastje met melk en juice. Er is een waterkoker, thee, koffie en cereals, dus dat is ons ontbijt.
Toen we in gingen checken vroeg Leonie of ze ook kamers voor backpackers hadden, bv dat je met zijn vieren of meer op een kamer slaapt, maar dat is niet zo. De mevrouw liet ons eerst de kamer zien, ze bood ook nog aan dat we voor hetzelfde bedrag ieder een eigen kamer kregen. Ik dacht dat Leonie dat misschien zou willen ipv de privacy maar ze wilde toch liever bij mammie slapen! Is ook erg gezellig. De prijs voor de kamer was 80 dollar, maar de mevrouw zei: ik maak er 70 van.
Ik moest mijn paspoort laten zien en het enige wat ze opschreef was mijn achternaam, verder niks.
Zo, ik kruip nog even lekker in bed!

Avond 30 maart

Het is hier nu 21.15. Leonie en ik zijn net thuis. We zijn nog naar college geweest van 16 tot 18 uur het ging over de Australische politiek. Het werd heel boeiend gegeven en was heel leerzaam en leuk. Ik ben niet eens in slaap gevallen, dus de jetlag valt tot nu wel mee. Toen we in de bus terug zaten belde Tim nog. We reisden met 2 Zweedse jongens die net als Leonie "exchange students" zijn, ze waren heel aardig. Ik kreeg van Leonie het compliment dat ik "best goed engels kan", jippie! We zijn met de metro naar het strand(je) van St Kilda gegaan en hebben daar gegeten. Het was een leuk restaurantje, indisch, over hygiëne zullen we het niet hebben, maar je mocht daar zelf bepalen wat je betaalt. Je krijgt dus geen rekening maar stopt het geld in een mand die op de bar staat. We deelden een tafel met twee andere dames, die hetzelfde aten als wij. Ik had al in mijn hoofd om 20 Aus dollars te betalen. Zij gaven 25, dus dat hebben wij ook gedaan.(€ 17,00)
Daarna nog een lekker ijsje onderweg gekocht. Het is niet heel warm, je had wel een jasje nodig.
Dadelijk de koffer pakken voor de volgende vliegreis morgen: naar Tasmanië ( 1 uur vliegern maar). Ik wil mijn grote koffer meenemen, maar Leonie vind het het stom. Maar ik wil 3 paar schoenen mee, en kleren voor kou en warmte, regen en zon. En natuurlijk mijn e-reader en nog veel meer "stuff". Je leest nog wel hoe het afloopt!
Groetjes van Maria

Eerste dag in Melbourne

Het is nu dinsdag 30 maart, 15.30 uur. Ik ben gisteravond, maandag hier aangekomen. Het toestel landde om 21.20 dat was om 12.20 Nederlandse tijd. Het vliegen ging heel goed, het is wel heel ontspannen om alleen te reizen. Leonie stond me al op te wachten, dat was heel fijn.
Vandaag ben ik met haar mee naar de universiteit, heb 1 college meegedaan: Soil influency on vegetation. Daarna is Leonie naar de bieb gegaan om aan haar essay te werken. Ik heb natuurlijk de collectie bekeken en kan nu dus achter een computer.
Het is natuurlijk heel bijzonder, maar ook heel " gewoon' om hier te zijn. Leonie woont in de joodse wijk en je ziet allemaal mannen met hoeden en keppeltjes op. De huisgenoot van Leonie, David, had gisteren Sederavond gevierd, dan herdenken ze de uittocht uit Egypte. Het is het begin van pesach (joodse paasfeest) dat 7 dagen duurt. Weer wat geleerd!
Het weer vandaag is bewolkt, de temperatuur is 21 graden.

De vliegreis ging heel goed. Het duurt lang, maar daar ben je op ingesteld. Het is fijn dat het in 2 etappes gaat. Tijdens de vlucht naar Hongkong heb ik 3 films gekeken. Vooral Everything's fine met Robert de Niro vond ik mooi.
Daarna overstappen in Hong Kong, je komt aanvliegen over zee, dan zie je een aantal eilandjes liggen. Het vliegveld ligt aan zee, en is omsloten door bergen, heel mooi!
Het vliegveld van binnen was heel ruim, schoon en rustig. Erg prettig na het continue geluid van de vliegtuigmotoren.
Daarna de vlucht naar Melbourne, nog " maar' 8,5 uur! Ik zat naast een aardig meisje, een Aussie, dat haar vriend in Capetown, Zuid Afrika, had bezocht. Hij is daar voor studie.
Tijdens zo'n vlucht wisselen wakker zijn en slapen elkaar voortdurend af. Het langste achter elkaar dat ik geslapen heb is denk 1 uur. Maar al die korte " napjes" maken dat je toch niet echt moe bent. En ik had vliegtuigsokken gekocht bij Pery Sport, dat is goed bevallen want ik had totaal geen dikke voeten.

Voor degenen die dit lezen: stuur de link gerust door naar mensen die ge"interesseerd zijn, dat scheelt mij een hoop mailtjes!

Groetjes van Maria en Leonie

Maandag 19 oktober

We zijn weer aan de slag op het Arentheem